Marijke, op stelling drie zou ik graag een reflectie willen geven.

Wat ik heel sterk mis in de beeld- en besluitvorming rondom het infrastructurele probleem waarmee we in toenemende mate worden geconfronteerd, is de integrale visie.

Logistieke bewegingen vinden uit de aard van de zaak alleen plaats indien verplaatsing noodzakelijk c.q. gewenst is. Dat betekent dat alvorens men botweg asfalt bijlegt de voorafgaande analyse zou moeten zijn "hoeveel vervoersbewegingen zijn er en vooral - waarom".

We zien tegenstrijdig beleid als we het beleid op verkeer en waterstaat afzetten tegen (lokaal en landelijk) economisch beleid. Als we zien dat met name inbreid locaties in drukke steden vol gebouwd worden met hoogbouw en nieuwe kantoren/bedrijven dan realiseren we ons onvoldoende dat we daarmee de (verkeers)ruimte schaarste wederom doen toenemen. Zo zien we steden als Rotterdam en Den Haag nog steeds beleidsbeslissingen nemen die verkeer aantrekken in plaats van afstoten. Dat lijkt symptomatisch voor de Randstad waar schaarste van woonruimte (oplossingstechnisch) lijkt te prevaleren boven een verstandig verkeers- en vervoersplan. Of we daarmee niet een veel lastiger probleem voor de (nabije) toekomst creëren lijkt niet eens zo’n hypothetische vraag.

Veel historische steden in Nederland zitten aan een natuurlijke grens van omzetsnelheid van verkeer. Daar zijn amper meer maatregelen te nemen om het verkeer beter of efficienter af te voeren. Doen we dat wel dan gaat dat vrijwel altijd ten koste van de leefbaarheid, de cultuurhistorische waarde en het woongenot.

De crux zit hem in bevordering van suburbanisatie van wonen EN werken, liefst gepaard aan elkaar. Kortom, op het vlak van wonen en werken dienen we integraal te kijken naar de vervoerseffecten. Dat gebeurt nu nauwelijks of gewoon niet.

Daarnaast realiseren we ons (wellicht) te weinig dat tweeverdienersschap - voor de meeste jonge gezinnen een economisch must - weliswaar een positieve stimulans is voor de ontwikkeling van iedere ouder in een gezin en hun financiele draagkracht, maar het schept tevens een bijzonder grote uitdaging. Het gros van de twee-verdiener huishoudens immers, bezit twee auto\'s en ziet iedere dag twee (dubbele) vervoersbewegingen. Niet vaak werken beiden in dezelfde stad. Waar men gaat wonen om voor beiden een korte woon-werkverkeer afstand te bewerkstelligen is een uitdagende vraag, helemaal als we de votalititeit van de arbeidsmarkt in ogenschouw nemen.

Mijn oproep is dan ook heel nadrukkelijk – en dat lijkt me zeker een focuspunt voor de bestuurlijke tussenlaag – om veel meer beleid te ontwikkelen in regionale invulling waarbij de woon- en verkeerscomponenten als gelijken gewogen worden. Ik denk dat ten aanzien van de integraliteit van dergelijke vraagstukken een uitdagende verbeterruimte ligt als het aankomt op provinciaal c.q. regionaal bestuur. Ik ben er zelfs voor dit soort kwesties een voorstander van een stuk autonomiteit bij lokale besturen weg te halen, of tenminste te delen met de hogere overheid. Dat klinkt weinig liberaal, maar is mijns inziens voor de beheersbaarheid van de materie simpelweg noodzakelijk.

Beste Allert ,
Dank voor je reactie .
Ben het eens dat we een integrale visie moeten ontwikkelen . Het zal je ook bekend zijn dat ik in de Leidse Raad steeds aandacht gevraagd heb voor de drie-eenheid : werken , wonen en bereikbaarheid , die m.i. onlosmakelijk verbonden zijn . Mocht ik gekozen worden in Provinciale Staten dan zal ik deze lijn zeker trachten voort te zetten.
De imput van vvdleden in dit forum wil daarbij graag gebruiken .
Marijke.