Asielzoekers en illegalen

21-08-2005

Asielzoekers kregen deze zomer ruime aandacht; het Leidsch Dagblad kwam met een serie artikelen over de situatie van een gezin uit Servië, een mevrouw uit Nicaragua en van een Angolese mevrouw in Nederland. Deze laatste mevrouw werd zelfs door GroenLinks-raadsleden in een hotel ondergebracht. Sommige verhalen werden gevolgd door commentaren van STUV (stichting uitgeprocedeerde vluchtelingen), De Fabel van Illegaal en wat mensen uit onze plaatselijke politiek.

 

Daarnaast ging een delegatie van onze fractie en bestuur op bezoek bij STUV. Tenslotte stelde ons Tweede Kamerlid Arno Visser vragen over STUV aan de minister ?n liet zich uitgebreid informeren door Stichting Vluchtelingenwerk en STUV. Hierbij liet De Fabel van Illegaal, die we ook voor een gesprek uitgenodigd hebben, weten niet met ons in gesprek te willen, tja.....

 

Beleid rondom asielzoekers is altijd aan heftige en emotionele kritiek onderhevig; het is chiquer om op het stadhuisplein op te roepen tot humaniteit, compassie te tonen met de schrijnende verhalen en iedereen toe te willen laten, dan de rationaliteit te zoeken, de schrijnendheid van de verhalen in twijfel te durven trekken en te stellen dat het merendeel van de asielzoekers gewoon weer naar land van herkomst terug kan en moet.

 

 

Wat er vooraf ging;

 

De fractie van de VVD in Leiden is in 1998 met de nodige reserve accoord gegaan met de invoering van de inkomensvoorziening voor vreemdelingen (IVV). In 1998 werd de koppelingswet ingevoerd en werd inkomens ondersteuning aan uitgeprocedeerde en afgewezen vreemdelingen stopgezet.

 

Hierbij zou de gemeente, onder bepaalde voorwaarden, een beperkte groep uitgeprocedeerde vreemdelingen tijdelijke ondersteuning bieden tot er duidelijkheid over hun status was. Dat kon resulteren in alsnog een verblijfsvergunning of een finale afwijzing. Voorwaarde bij deze ondersteuning was dat deze mensen dan in het geval van een finale afwijzing wel moesten meewerken aan een terugkeertraject.

 

Ondanks herhaaldelijke vragen hierover mochten wij nimmer van de opeenvolgende wethouders (Laurier, Rabbae en de Boer) het succes van dit beleid vernemen. In het voorjaar van 2005 besloot het college de uitvoering van IVV stop te zetten en aan STUV de hulp aan uitgeproceerden uit te besteden. Toen ik in juni aan de wethouder vroeg aan welke criteria mensen moeten voldoen om deze hulp te krijgen verwees hij mij naar STUV met de woorden: 'Ik weet niet welke criteria STUV hanteert en ik wil het ook niet weten'. Dat was de reden waarom ik maar eens bij STUV op bezoek ging.

 

 

De feiten:

 

De VVD stelt voorop dat overheden een beleid moeten voeren. Dit houdt in dat de gemeente Leiden zich ook aan de landelijke richtlijnen moet houden. Soms zijn er echter situaties die duidelijk maken dat beleid en de uitvoering daarvan niet op elkaar aansluiten. Voor deze situaties heeft de gemeente Leiden de private stichting STUV ingeschakeld.

 

De hulp van STUV geldt alleen voor vreemdelingen die n? de nieuwe vreemdelingenwet van 2001 een asiel aanvraag deden, afgewezen werden, een nieuwe aanvraag indienden die perspectiefrijk lijkt en een sterke Leidse binding hebben. Dat is de reden waarom STUV tot nu toe 3% van de aanvragen heeft kunnen honoreren.

 

Het geeft aan dat de eerste screening in de AC's binnen de 48(werk)uur behoorlijk adequaat is.De hulp van STUV is altijd tijdelijk en gericht op resultaat: vergunning tot verblijf of terugkeer. De wethouder stelt in het LD (juli-aug2005) glashard: 'ik heb meer vertrouwen in STUV dan in een of andere ambtelijke organisatie', daarmee het failliet van het Leidse beleid van IVV benadrukkend. Immers onze zorg toen in 1998 uitgesproken: 'het is absoluut niet humaan om mensen in de kansloze positie van een illegaal te gegijzeld te houden', is hiermee bevestigd!

 

Verder gaat het niet om de groep langdurig uitgeproceerden die voor 2001 een aanvraag deden. Over deze groep mensen heeft de Minister Verdonk overeenstemming bereikt met de VNG (Vereniging Nederlandse Gemeenten). Deze dossiers worden door de driehoek van IND, Vluchtelingenwerk en Justitie opnieuw bekeken. Het gaat hier om de groep mensen die onder de publicitaire campagne ?26.000 gezichten vallen. Hiervan vallen er zo'n 60 onder het 'Leidse Dossier'.

 

Het opnieuw bekijken van deze dossiers kan resulteren in alsnog een verblijfsvergunning of een verwijzing naar een vertrekcentrum. Via dit vertrekcentrum kan men met hulp en geld naar het land van herkomst terugkeren. Mensen die terug moeten keren maar niet meewerken, verliezen geboden hulp en geld gedeeltelijk of helemaal. Velen kiezen ervoor om met onbekende bestemming te vertrekken (probeert door te migreren, gaat op eigen gelegenheid terug of duikt de illegaliteit in).

 

Het zal iedereen duidelijk zijn dat dit traject veel tijd kost. Het persisteren van sommige politici om een generaal pardon is kinderachtige drammerij. Immers het beleid is op zorgvuldige manier tot stand gekomen (onder PVDA-bewind van Job Cohen) en het wordt nu adequaat uitgevoerd door het huidige kabinet.

 

 

Generaal pardon lost niets op.

 

Er zijn stemmen opgegaan om in Nederland een generaal pardon te geven. Dit is voor de VVD geen oplossing, maar een slap argument van vooral linkse partijen om tijdelijk van de problematiek af te komen. Er zullen namelijk altijd weer nieuwe mensen blijven komen om te proberen een beter leven te vinden en die dan weer moeten worden afgewezen omdat een vraag naar een beter leven nog niet betekent dat je een beroep op een vluchtelingenstatus kunt doen. Als hier niet duidelijk een 'nee' klinkt, zullen uiteindelijk diegenen die het recht op een asielstatus wel verdienen gedupeerd worden door langere procedures en groter wantrouwen ten opzichte van het waarheidsgehalte van hun verhalen, iets dat de VVD wil voorkomen. Als iemand volgens de huidige maatstaven recht heeft op een status, van welk soort ook, dan moet die gekregen kunnen worden.

 

Op dit moment buitelen de partijen SP, PVDA en GroenLinks over elkaar heen om via open brieven en petities het college te bewegen dat meer mensen hulp krijgen en als 'schrijnend geval' worden beschouwd.

 

Wij, liberalen, gaan de discussie graag aan waarbij voor ons overeind blijft dat wie hulp nodig heeft en waarvan vaststaat dat de vluchtelingenstatus een feit is, deze hulp ook direct en onbevangen moet krijgen. Afgewezen mensen moeten zo snel mogelijk terug. Voorkomen moet worden dat mensen telkens weer valse hoop wordt gespiegeld en hen uiteindelijk een kansloos bestaan in de illegale samenleving rest.

 

 

Greetje van Gruting
VVD fractie